[ م / 10 ] امام امير مؤمنان عليه السلام فرمود : « آن ، قرآن است ، پس آن را به سخن درآوريد و هرگز ، براى شما سخن نمىگويد . » « 1 » مراد امام اين است كه در آن تدبر كنيد و در معانىاش ژرف بيانديشيد ؛ چرا كه در آن شفاى هر درد است ، ولى بدون مراجعهء شما به قرآن و پافشارى در درخواست از آن ، او با شما سخن آغاز نخواهد كرد . از اين روست كه امام عليه السلام فرمود : « اگر دربارهء آن از من بپرسيد ، به شما ياد مىدهم . » « 2 » [ م / 11 ] كشّى با سند خود به محمد بن عيسى بن عبيد روايت كرده است كه وى مىگفت : « يكى از اصحاب ما در حضور من ، از يونس بن عبد الرحمان پرسيد : اى ابا محمد ، چقدر در حديث ، سخت‌گير هستى و چه بسيار روايات راويان ما را انكار مىكنى ! چه عاملى تو را به ردّ احاديث وا مىدارد ؟ يونس گفت : هشام بن حكم به من گفت كه از امام صادق عليه السلام شنيده است : " تنها حديثى را به نام ما بپذيريد كه سازگار با قرآن و سنت باشد يا براى آن ، شاهدى از احاديث پيشين ما بيابيد ؛ چرا كه مغيرة بن سعيد رواياتى را به صورت پنهانى ، وارد احاديث پدرم كرده است كه پدرم آنها را نگفته بود . تقواى الهى پيشه كنيد و مطلبى مخالف با سخن پروردگار متعال و سنت پيامبرمان ، محمد صلى الله عليه و آله و سلم ، به نام ما نپذيريد . ما هرگاه سخن بگوييم ، مىگوييم : قال اللَّه و قال رسول اللَّه صلى الله عليه و آله و سلم . " » يونس گويد : « به عراق رفتم و گروهى از اصحاب امام باقر عليه السلام را در آن جا ديدم و اصحاب امام صادق عليه السلام را فراوان يافتم . از آنان [ احاديثى را ] شنيدم و نوشته‌هايشان را بر گرفتم . مدتى بعد ، آنها را به امام رضا عليه السلام عرضه كردم . حضرت استناد بسيارى از آن احاديث را به امام صادق عليه السلام ردّ كرد و به من فرمود : " همانا ابوالخطاب بر امام صادق عليه السلام دروغ بست . هم‌چنين اصحاب ابو الخطاب تا به امروز ، اين احاديث را پنهانى در بين كتب اصحاب امام صادق عليه السلام جاسازى مىكنند . بنابراين سخنى خلاف قرآن را به نام ما نپذيريد . اگر ما سخنى بگوييم ، موافق

--> ( 1 ) . كافى ، ج 1 ، ص 61 . ( 2 ) . همان .